انسانها را به چهار دسته تقسيم ميشوند: ۱. آناني كه وقتي هستند، هستند و وقتي كه نيستند، نيستند.حضورشان مبتني بر فيزيك است. تنها با لمس ابعاد انسانی آنهاست كه قابل فهم ميشوند. بنابراين، تنها هويت جسمي دارند.۲. آناني كه وقتي هستند، نيستند و وقتي كه نيستند، نيستند.مردگاني متحرك در جهان كه هويّتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشتهاند. بيشخصيتاند و بياعتبار. هرگز به چشم نميآيند. مرده و زندهشان يكي است.۳. آناني كه وقتي هستند، هستند و وقتي كه نيستند، هستند.آدمهاي معتبر و با شخصيت. كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تأثيرشان را ميگذارند. كساني كه هماره به خاطر ما ميمانند. دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم.۴. آناني كه وقتي هستند نيستند و وقتي كه نيستند هستند.شگفتانگيزترين آدمها. در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشكوهند كه ما نميتوانيم حضورشان را دريابيم. اما وقتي كه از پيش ما ميروند، نرم نرم آهسته آهسته درك ميكنيم، بازميشناسيم و ميفهميم كه آنان چه بودند، چه ميگفتند و چه ميخواستند. ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم. هزار حرف داريم برايشان، اما وقتي در برابرشان قرار ميگيريم قفل بر زبانمان ميزنند. اختيار از ما سلب ميشود، سكوت ميكنيم و غرقه در حضور آنان مست ميشويم و درست در زماني كه ميروند يادمان ميآيد كه چه حرفها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اينها در زندگي هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد. راستي ما از كدام دستهايم؟ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۹/۰۳/۰۹ساعت 13:58 توسط جیزین قولی| |

ای عشق همه بهانه از توستمن خامشم این ترانه از توستآن بانگ بـلنـد صبـحگـاهـیوین زمزمه ی شبانه از توستمـن انـده خویـش را نـدانـماین گریه ی بی بهانه از توستای آتـش جـان پـاکـبـازاندر خرمن من زبانه از توستافسون شدهی تو را زبان نیستور هست همه فسانه از توستکـشتـی مـرا چه بـیـم دریاطوفان ز تو و کرانه از توستگر باده دهی و گرنه غم نیستمست از تو ، شرابخانه از توستمی را چه اثر به پیش چشمت؟کاین مستی شادمانه از توستپیش تو چه توسنی کند عقل ؟رام است که تازیانه از توستمن می گذرم خموش و گمنامآوازه ی جـاودانـه از توسـتچون سایه مرا ز خاک برگیرکاینجا سر و آستانه از توستهوشنگ ابتهاج نوشته شده در پنجشنبه ۱۴۰۰/۰۵/۰۷ساعت 16:29 توسط جیزین قولی| |